In spagaat! Dat doet pijn, maar hoe voorkom ik het?

Op het moment van het uitkomen van dit blog, bevind ik mij midden in het feestgedruis. In mijn zakelijke omgeving zijn er nog steeds veel mensen die er zich niets bij voor kunnen stellen, maar toch is het echt waar. Deze door het jaar heen zo serieuze dame viert carnaval. En niet één avond of dag, maar van de kerkdienst op zaterdag tot en met het haringhappen op Aswoensdag.

Carnaval vieren is er met de paplepel ingegoten. Maar het is juist ook de manier waarop mijn carnavalsvereniging het viert en anderen deelgenoot laat zijn van het plezier, dat mij zo enthousiast maakt. Zo gaat de gehele vereniging in de weken voorafgaand aan de grote dagen onder andere langs bij bejaarden- en verzorgingshuizen om daar een carnavaleske avond te verzorgen met diverse optredens. Je ziet die bewoners genieten en dan kun je toch niet anders dan daar zelf ook een heel warm gevoel van krijgen.

Tot op heden niets dan loftrompetten en serpentines en je vraagt je inmiddels waarschijnlijk wel af waarvan ik dan in de pijnlijke spagaat kom? Onze vereniging is onderverdeeld in afdelingen en mijn afdeling verzorgt onder andere jaarlijks een carnavalsmiddag voor kinderen in de leeftijd van 3-10 jaar, hun ouders en opa’s en oma’s. Toen ik mij er jaren geleden mee ging bemoeien, waren er alleen mappen met voornamelijk geschreven blaadjes en aantekeningen. Mijn gezicht sprak meteen boekdelen van verbazing en men stond (dacht ik) open voor een stukje professionalisering. Na het eerste jaar was er een draaiboek van voorbereiding en uitvoer. Iedereen was minder tijd kwijt geweest met de organisatie dan voorgaande jaren en kwam meer toe aan het vieren van carnaval. En daar draaide het toch om. Ik was oprecht in de veronderstelling dat ik iedereen blij had gemaakt. Helaas bleek dat niet helemaal zo te zijn. Mensen bleken het leuk te vinden heel druk met dit project te zijn. Anderen konden niet zo goed tegen de structuur die was aangebracht. Het was tenslotte wel een vrijwillige functie. Oeps, dit had ik echt niet aan zien komen. Ik heb mij toen regelmatig afgevraagd of ik echt als olifant door die porseleinkast ben gedonderd. Voor hun blijkbaar wel.

De Spagaat smallspagaat is geboren. Je wilt mensen in hun waarden laten, maar ik kan het als professioneel congresorganisator toch ook niet over mijn hart verkrijgen betrokken te zijn bij een organisatie die stukken beter kan. Inmiddels zijn we jaren verder en is iedereen wel blij met het manier waarop deze middag nu georganiseerd wordt 😉

Tegenwoordig wanneer ik bestaande projecten overneem (zakelijk en prive) vraag ik wat ze willen veranderen ten opzichte van de vorige keer en kopieer ik het eerste jaar zo goed als alles van de laatste editie. Het hele traject heb ik dan de tijd om mensen te leren kennen (en zij mij) en in de evaluatie mag ik dan van mijzelf “los” met wat ik zou veranderen. Meestal wordt alles dan klakkeloos overgenomen en is iedereen echt blij. Zij dat ik ben toegevoegd aan het team en ik dat ik ook echt een meerwaarde heb door de organisatie naar een hoger plan te tillen. Eind goed, al goed. ALAAF!

Met carnavaleske groet,
Frédérique